movie info: XVID 576x324 23.976fps 699.2 MB SubEdit b.4043 (http://subedit.prv.pl)/
"Wygnawszy Adama i Ewę,
Bóg postawił przed Ogrodem Eden połyskujące ostrze miecza,
aby strzec drzewa życia."
Księga Rodzaju, 3:24
Pozwól nam to zakończyć.
Źródło
- Może to pułapka? - Na pewno.
Więc co robimy?
Przedzieramy się.
Tam.
Widzisz go?
Poganie!
Powoli do przodu.
- Odwrót! - Nie!
Nie zatrzymujcie się. Nie!
Jesteśmy jej zbawieniem.
Pod jej przewodnictwem, żyć będziemy na wieki!
Nie umrę, nie tutaj, nie teraz!
Pierwszy Ojciec...
poświęcił się...
dla drzewa życia.
Wejdź i spotkaj się z jego przeznaczeniem.
Śmierć to droga do zdobycia chwały.
Nie!
Już prawie jesteśmy.
Uda ci się. Nie pozwolę ci umrzeć.
Wystarczająco silna.
Dokończ to.
Nie bój się, nic nam nie będzie.
Muszę tylko wziąć odrobinę.
- Co ty tu robisz? - Chodź ze mną na spacer.
- Mam za dużo pracy. - Spadł pierwszy śnieg, zawsze...
Tak wiem, ale czekają na mnie.
- Daj spokój, Tommy - Proszę cię, Izzi!
Przepraszam.
Naprawdę.
Do zobaczenia wieczorem.
Zostaw mnie, proszę.
Nie wiem jak to się kończy.
Dobrze.
Ufam ci. Zabierz mnie.
Pokaż mi.
- Co ty tu robisz? - Chodź ze mną na spacer.
- Mam za dużo pracy. - Spadł pierwszy śnieg, zawsze...
Tak wiem, ale czekają na mnie.
- Daj spokój, Tommy - Proszę cię, Izzi!
Przepraszam.
Naprawdę.
Zobaczymy się wieczorem, dobrze?
Izzi.
Doktorze Creo. Antonio już jedzie.
Donovan już jest otwarty. Jego stan jest stabilny.
Cholera.
No chodź.
Mówił nad czym pracuje?
Mówił tylko, żebym przyprowadził cię do pokoju chirurgicznego.
- Gdzie on jest? - Nie jestem pewien.
- Zadzwoń do niego. - Dobrze.
Antonio wysłał mnie z wynikami prześwietleń. Jest jeszcze zajęty.
Ściąga swoich ludzi.
Gdzie jest Antonio?
Cały czas narasta agresywnie.
Nie dłużej niż dwa dni.
Jak to nie wiesz? Poszukaj go!
Leży już tak otwarty przez 15 minut.
Już idzie.
- Gdzie są wyniki in-vitro? - Nie pytałem.
Pakuj się do windy i go tu sprowadź.
Mikromanipulator na 42. stopniach.
- Środkowe ramie na 72. - Tak.
I jak, Donovan? Trzymasz się?
Niedobrze.
Świetna swoistość, ale brak jakichkolwiek mutacji.
- Zaszywamy go? - Musielibyśmy go uśpić.
- Dlaczego? - Jeśli nie zoperujemy teraz,
możemy nie mieć już szansy, nim guz go nie zabije.
Cholera!
- Przygotuję pentobarbital. - Nie, zaczekaj.
Co jest?
Pamiętacie ten związek, który badaliśmy w zeszłym roku?
- Który? - Z tego drzewa.
Tego z Ameryki Środkowej.
- Tego! - Buk Tortuosa.
82-A46.
- Guatamala. - Stare wielkie drzewo.
Zrobiliśmy parę próbek, był bezpłodny. Przeszczep i wycinki też nic nie dały.
To jest to.
- Dobra, co jest grane? - Zamieszaj je ze swoim związkiem.
Mają podobną strukturę, prawie jak lustrzane odbicie.
- Mandy, znajdź te próbki. - Tak.
Nie widzę tego.
Wyobraź je sobie jedna przy drugiej.
Złóż je razem, niczym dwie dźwignie.
Żeńska na górze.
Wzajemnie uzupełniające się domeny.
- Możemy je przykleić. - To jest to?
Idź!
Doktorze Creo, nie mamy raportu toksyczności, nie mamy najmniejszego...
To bez znaczenia. Donovan leży na stole,
jeżeli nic nie zrobimy, on umrze.
- Antonio, ile czasu? - Dwie godziny?
Miej go na oku.
Nigdy nie widziałem takiego wzoru.
- Co je tak wiąże? - Nie wiem.
Ale na pewno przyłącza się do regionów o wysokim przyroście.
Do dzieła.
- 0.751,1.25 - Strzykawka podłączona, dawaj.
Poświeć mi tutaj.
W porządku.
- Jackie, wstrzyknij 23.57. - 23.57.
Dzielny chłopak.
- Co jest, kapitanie? - Moja obrączka.
- Jaka obrączka? - Ślubna.
- Gdzie ją zostawiłeś? - Tam, gdzie ją zawsze zostawiam.
Ktoś ją musiał strącić na ziemię.
Tommy, mogę zamienić z tobą słówko?
- Sekunda. - Co ty robisz?
Moja obrączka. Położyłem ją tutaj.
Musi tu gdzieś być.
Muszę z tobą porozmawiać.
Idź, znajdę ją.
Tommy...
- Martwię się. - Co?
Widziałam się z Betty na korytarzu. Była rozhisteryzowana.
- Operujesz niechlujnie. - Bzdury!
Wstrzyknąłeś temu zwierzęciu nieprzetestowany związek.
Był otwarty, na miłość boską. Mięliśmy go już uśpić.
NIH może nas za to zamknąć! A ja powinnam cię za to zwolnić.
Jesteś nierozważny. Przestajesz myśleć racjonalnie.
Może weźmiesz sobie parę dni wolnego?
Spędź trochę czasu z Izzi.
Jestem tu dla niej.
Izzi!
Izz!
Izzi!
Izzi?
- Tommy! - Izzi, nie.
To śmieszne, bardzo śmieszne.
Co ty robisz?
Oglądam gwiazdy.
- Znalazłam to na strychu. - Chodź do środka, zimno tu.
Chcę ci coś pokazać.
No chodź. Ty stary pryku.
Spójrz tutaj.
- Widzisz? - Złota gwiazda?
Tak naprawdę, to Nebula otoczona umierającą gwiazdą.
Dlatego wygląda na złotą.
Co?
- Miałam fizykę. - Kiedy?
W gimnazjum.
- Majowie nazywają ją Xibalba. - Xibalba?
To było ich podziemie.
Miejsce, w którym zmarłe dusze rodziły się ponownie.
Co? O czym ty mówisz?
O mojej książce. Piszę o tym.
Myślałem, że akcja dzieje się w Hiszpanii?
Tam się zaczyna...
A kończy tam.
- Skończyłaś już? - Prawie.
Super, kiedy mogę ją przeczytać?
Niedługo wybuchnie, a umierając da początek nowym gwiazdom.
To niesamowite, że Majowie wybrali umierającą gwiazdę jako symbol ich podziemia.
Pośród tych wszystkich pełnych życia punktów na niebie.
Jak oni znaleźli tę umierającą?
Gdzie są twoje buty?
Izzi! Chodź już, rozgrzeję cię.
Ostrożnie.
Wezmę to, wezmę.
Izz?
Jest ruda?
Co?
Zostawiłem w szpitalu.
Nie mogłeś się doczekać?
Żartuję.
- Zrobię kawy. - Zaczekaj! Gąbka!
Chcę żebyś ją podgrzał.
Wcześniej nie czułaś zimna.
Tommy.
- Dzwonię po doktora Lippera. - Nie, boję się!
Izzi.
- To działo się od jakiegoś czasu. - Co?
- Straciłam wrażliwość na zimno i gorąco. - Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Bo czuję się inaczej, w środku. Czuję się inaczej.
Każdy moment...
Każdy...
Tommy?
O Jezu.
Nie martw się, nie martw się.
Jestem tu, zawsze tu będę.
Słyszysz mnie?
Mam cię.
- Halo? - Alan, tu Tommy.
- Tommy, jak się czuje Izzi? - Jak wcześnie możesz ją jutro przyjąć?
Poczekaj, sprawdzę grafik.
Czas, żebyś ją przeczytał.
- Może być 15? - To najwcześniejsza godzina?
- Wcześniej mam operację. - Dobrze, może być, dziękuję ci.
- Pójdziemy do niego jutro po obiedzie. - Chcę żebyś zaczął czytać
- i powiedział co myślisz. - Ale jeszcze nie jest skończona.
Niezupełnie.
Nie odbieraj.
- Halo? - Kapitanie.
- Antonio, co się stało? - Możesz tu przyjechać?
- Co się stało? - Donovan, nigdy czegoś takiego nie widziałem.
- Dobrze z nim? - Wszystko w porządku, idealnie.
- Powiedz, co się stało. - Nie uwierzysz.
Musisz to sam zobaczyć. Przyjeżdżaj szybko.
Nie, nie mogę teraz.
- Co się dzieje? - Pokaż mu.
Przyszłam o pierwszej, sprawdzić co z Donovanem.
- Gdzie on jest? - To on.
Co?
To niemożliwe.
- Jego rana się prawie zagoiła. Odrastają włosy. - Też w to nie wierzyłem.
- To jeszcze nie koniec. - Przeprowadziłam parę testów.
Donovan odpowiadał bardzo dobrze.
Porównaliśmy to ze starymi nagraniami. Testy wypadają dwa razy lepiej, niż ostatnio.
Zauważyliśmy wzrost aktywności mózgu w obszarach hamowanych wiekiem.
- A guz? - Bez zmian.
Wzrost jest na normalnym poziomie.
Nie ma ani pozytywnych, ani negatywnych efektów.
- Powinniśmy to powiedzieć dr Guzetti... - Nie! Nie!
Antonio...
przygotuj nową mieszaninę.
- Zrobimy ją z tego samego produktu... - Co?
- Musimy posunąć ten eksperyment... - Chwileczkę.
Ale to może być medyczny przełom.
Objawienie.
Musimy się tego trzymać, dowiedzieć się więcej.
Nieważna jest aktywność mózgu. Naszym celem pozostaje guz, nie wiek mózgu.
- Wiem... - Przestań!
Chcę mieć następny obiekt przygotowany do operacji.
- Wszystko w porządku? - Tak, wszystko w porządku.
Rozdział pierwszy.
Hiszpania płonie.
Wielka Inkwizycja...
Inkwizytorze.
Wejść.
Heretycy wyspowiadali się i oddali swoją ziemię pod twoje panowanie.
Czekają na twój osąd.
Kolejna część tego narodu jest moja.
Niedługo całość będzie moja.
Królowa grzechu...
Co z nią zrobisz?
Wyspowiada się,
a później zginie.
Kapitanie...
Królowa.
Jest otoczona.
Inkwizytor żąda krwi.
Nie ma już czasu.
- Co robimy? - Idź ostrzec Królową.
- A ty gdzie idziesz? - Trzeba go zgładzić.
- Ona zabroniła. - Nie ma innego wyjścia.
To nasza jedyna nadzieja.
Nasze ciała są więzieniami naszych dusz.
Skóra i krew są częścią tego więzienia.
Nie obawiajcie się.
Ciało rozkłada się, śmierć obraca wszystko w popiół
i tym sposobem uwalnia każdą duszę.
Wy jesteście wybrani.
Wyspowiadaliście się.
Przyznaliście się do chronienia waszej Królowej,
odwrócenia się od Świata Boga i popadnięcia w wszelkiej maści grzechy.
Wasza Królowa szuka na Ziemi nieśmiertelności,
fałszywego Raju.
To herezja.
Prowadzi was do życia z dala od ducha.
Ale to głupota...
dla egzystencji śmierci.
Dni...
Dlaczego tu jesteś? Manny, nie.
- Idź, ochraniaj Królową. - To ona mnie przysłała. Chce cię widzieć.
Nie póki on żyje.
Nie Thomas, odpuść sobie.
Zażądała prywatnej audiencji.
Ale nie spłonie w piekle sama.
Dopilnuję, aby jej słudzy już tam czekali.
Dlaczego płaczesz wierny sługo?
Nad losem Hiszpanii. Upadła tak nisko.
Wróg umacnia się na naszych granicach, kpi z naszej siły.
Za duży wstyd, zawiodłem.
Nie śmiej żałować Hiszpanii.
Nastały ciemne czasy.
Ale nad każdym cieniem, nie ważne jak głębokim, wisi groźba porannego światła.
Oczywiście.
Twoja lojalność inspiruje cię do obrony Hiszpanii za wszelką cenę.
Ale zabijanie Inkwizytora to samobójstwo.
Europa dostała by moją głowę.
A na śmierć nie jestem jeszcze gotowa.
A ty?
Umrę za Hiszpanie.
Wiem, konkwistadorze.
Wiem.
Ale twoja odwaga może nas jeszcze uratować.
Bo Hiszpania ma plan.
Jest nadzieja.
Nadzieja?
Ojcze.
Jestem ojciec Avila z Zakonu Franciszkanów.
Nasza religia zostaje z Hiszpanią.
Ojcze.
Straże, proszę nas zostawić.
Konkwistadorze...
zdradzę ci zaraz prawdziwy powód, dla którego Inkwizycja walczy z Koroną.
Rok temu ojciec Avila powrócił z dżungli w Nowej Hiszpanii, dzierżąc sekret,
który może uwolnić całą ludzkość od tyranii.
Hiszpania pożąda tej rzeczy ponad wszystko.
Ale Inkwizytor tak samo się jej obawia.
Gdy odmówiłam przerwania poszukiwań, jego gwałtowna odpowiedź
powaliła Hiszpanię na kolana.
Ale nie poddaliśmy się.
A teraz go pokonamy.
To nasza nadzieja.
Sztylet?
Używany w religijnych rytuałach.
Zabrałem go nieżyjącemu kapłanowi Majów.
Dziury na rękojeści.
Widzisz je?
To jest mapa.
Mapa do największego sekretu Majów.
Większy niż Chichen Itza, większy niż Yaxchilán, większy nawet od Tikal.
Tutaj, w samym środku.
W sercu dawnej cywilizacji Majów znajdziemy zagubioną piramidę.
Nie, nie zagubioną. Ukrytą.
Ukrytą piramidę z ich mitów.
Mity mówią nam o świętej piramidzie zbudowanej w centrum świata.
Miejsce narodzin życia.
Rośnie tam specjalne drzewo.
Mawiają, że ktokolwiek napije się jego soku, będzie żył na wieki.
Życie wieczne?
Hiszpanii grozi niebezpieczeństwo ze strony bezlitosnego wroga,
a ty śmiesz wygłaszać te pogańskie opowieści!
To nie są opowieści.
Pamiętaj, że Biblia je potwierdza.
W Księdze Rodzaju.
W Edenie są dwa drzewa.
Drzewo wiedzy i drzewo życia.
Gdy Adam i Ewa sprzeciwili się Bogu i zjedli z drzewa wiedzy,
Bóg wygnał ich z ogrodu i ukrył drzewo życia.
Czy to możliwe?
Uklęknij, konkwistadorze.
Wpuśćcie światło.
Bestia kpi sobie z mojego królestwa.
Odizolował mnie i przygotowuje się do ostatecznego ciosu.
Zbawienie znajduje się w dżungli w Nowej Hiszpanii.
Uwolnisz Hiszpanię z niewoli?
Moim honorem i moim życiem.
Weź więc ten pierścień, aby przypominał ci o tej obietnicy.
Noś go, gdy odnajdziesz Eden, a gdy wrócisz będę twoją Ewą.
Razem będziemy żyć wiecznie.
Izz.
Izzi.
- Jesteś. - Co ty tu robisz?
Mamy być u Lippera o 15.
To jest prawdziwa księga Majów.
Spójrz, wyjaśnia powstanie świata.
To jest Pierwszy Ojciec.
- To pierwszy człowiek. - Nie żyje?
Poświęcił się, aby stworzyć świat.
A to drzewo życia wyrastające z jego brzucha.
- Chodźmy. - Posłuchaj.
"Jego ciało stało się korzeniami drzewa i uformowało Ziemię.
Jego dusza stała się gałęźmi, wznosząc się, uformowała niebo.
Wszystkie liście na jego głowie, to dzieci zawieszone w niebie, tworzące Xibalba".
Xibalba? Ta gwiazda? Nebula.
- I co myślisz? - O czym?
O tym poglądzie. Śmierć jako akt stworzenia.
Pójdę po samochód, spotkamy się przed wejściem.
Izz!
Tommy.
Wszystko w porządku.
- Zbliżam się. - Nie. Mamy możliwości.
- Podejmiemy parę decyzji. - Alan?
Miałaś główny napad.
Narośl na mózgu usytuowała się i rośnie coraz szybciej.
- Następnym razem... - Nie!
Nie.
Mamy przełom. Wiem, że uda mi się tobie pomóc.
Potrzebuję jedynie więcej czasu.
Jest nadzieja, naprawdę jest nadzieja.
- Tommy. - Tak, kochanie?
- Nie bałam się. - Wiem, jesteś silna.
Nie...
Kiedy spadałam...
Byłam w pełni...
przytrzymana.
Wiem, złapałem cię, trzymałem cię.
Już dobrze, Izz. Wszystko będzie dobrze.
Jest jeszcze czas? Mamy czas?
Muszę zbadać obszar podatny na wzrost...
Co się tu do diabła dzieje?
- Tommy, sprowadziłam weterynarza... - Co ty tu robisz?
- Antonio i Betty pokazywali właśnie... - Ostatnie skany Donovana,
wskazały kolejny wzrost synaptyczny o 13%.
Jego mózg wygląda identycznie, jak 12 lat temu, gdy miał 6 lat.
A guz?
Właśnie. Proszę.
- Tommy? - Proszę!
Może poczekacie w moim biurze. Za chwilę będę.
- Thomas chciałabym z tobą porozmawiać. - Po zabiegu.
Pierwsze nacięcie.
Tommy.
Dzwonił właśnie dr Lipper, mówi, że Izzi już czuje się lepiej
i jutro rano przeniosą ją na oddział wewnętrzny.
Gdy skończymy tutaj, chcę żebyś przygotowała Kane'a.
Ja się tym zajmę.
Co ty sobie wyobrażasz?
Nie porzuca się takich wyników!
Musisz powtórzyć procedurę, zdobyć potwierdzenie!
Potwierdzenie tego, że guz jest nienaruszony?
Ona umrze do tego czasu...
Tommy.
Miała napad.
Bardzo mi przykro.
- Jak sobie radzi? - Jest spokojna.
Kto z nią teraz jest?
- Jest sama? - Ona musi odpocząć.
Tommy, nikt nie opracuje lekarstwa w ciągu nocy!
Nie jesteś racjonalny. Nie możesz naprawić wszystkiego.
- Nie mów mi co mogę, a czego nie mogę robić! - Twoja żona cię potrzebuje.
- Dlaczego tu jesteś? - A myślisz, że dlaczego, kurwa, tu jestem?
Cholera.
Zostawię was samych.
Przepraszam za wcześniej.
Ona jest niesamowita.
Czy...
Czy Henry mógłby przeskanować zwierzęta dla mnie?
- Dobrze. - Dzięki.
Przyniosłem twój manuskrypt, na wypadek gdybyś chciała popracować.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Przepraszam.
Za co?
Mamy pewien postęp...
Mój konkwistadorze... zawsze walczysz.
- Nie, nie. Coś niesamowitego... - To dla ciebie.
Dla mnie? Co to jest?
Otwórz.
Pióro i atrament. Do pisania.
Jest prawie gotowe, poza ostatnim rozdziałem.
Chcę, abyś mi pomógł.
Jak?
Dokończ go.
- Nie wiem jak się kończy. - Wiesz.
Będziesz wiedział.
Przestań.
- Pamiętasz Mosesa Morales? - Kogo?
- Ten przewodnik Majów, o którym ci opowiadałam. - Z twojej wycieczki?
Tak.
W ostatnią noc opowiedział mi o swoim ojcu, który zmarł, ale Moses nie mógł w to uwierzyć.
Posłuchaj. Posłuchaj.
Powiedział, że jeżeli wykopaliby ciało jego ojca, to by go tam nie było.
Więc posiali nasionko na jego grobie.
Nasionko stało się drzewem.
Moses mówił, że jego ojciec stał się częścią tego drzewa.
Wrósł w drewno, w kwiaty,
a kiedy wróble zjadły z niego owoce...
jego ojciec odleciał z ptakami.
Powiedział...
Śmierć to droga jego ojca do chwały.
Tak powiedział.
Droga do chwały.
Próbowałam napisać ostatni rozdział, ale nie potrafiłam go wydobyć z głowy.
Dlaczego mi to mówisz?
Nie boję się już, Tommy.
Zapytałam Lilly, czy mogłabym być pochowana na jej farmie.
Nie, przestań!
- Chcę, żebyś ze mną była. - Jestem z tobą, spójrz.
Zawsze z tobą będę.
Obiecuję.
Zostaniesz dziś ze mną?
Tak, zostanę.
Zostanę.
Nie martw się. Już prawie jesteśmy.
Za tą czarną chmurą, jest umierająca gwiazda.
I już wkrótce umrze.
A gdy eksploduje, narodzisz się na nowo.
Rozkwitniesz.
A ja będę żył.
Nie martw się. Już prawie jesteśmy.
Franciszkanin stoi samotnie, zagubiony w dżungli...
Dziękuję ci Panie! Jesteśmy na miejscu!
W kółko.
Chodzimy w kółko.
Tylko tylu nas zostało.
Wszyscy wasi ludzie nie żyją. To on ich zabił.
Tą bezsensowną wyprawą.
Nadszedł czas, by go zatrzymać.
Kapitanie, jesteśmy zgubieni.
Opowieści Franciszkanina są fałszywe!
Nie ma tu dla nas nadziei.
Jest tylko śmierć.
Będę musiał zawrócić naszą wyprawę do statków.
Tchórze.
Cholerne mapy.
Jesteśmy blisko. Znajdę to.
Kapitanie! Kapitanie!
Ojcze. Co się stało?
W dżungli. Dziury na rękojeści.
- Na sztylecie? - Są takie same.
- Takie same? - Takie same jak na kamieniu.
To wasz wybór.
Zginiecie teraz lub przy moim boku walcząc ze śmiercią.
Głupcze.
Ojcze.
Weź to.
Jesteśmy na miejscu. Świątynia jest tam.
Wybacz mi ojcze.
Dla ciebie została tylko śmierć.
Ale naszym przeznaczeniem jest życie.
Noś go, gdy odnajdziesz Eden, a gdy wrócisz będę twoją Ewą.
Izz! Izz!
No dalej, no dalej.
Nie, Izz, proszę cię.
Jezu.
- Proszę się odsunąć. - Zostaw ją. Ja się tym zajmę.
- Izzi! - Proszę pana.
- Proszę wyprowadzić rodzinę. - Proszę pana!
- Daj mi elektrody. - Jak puls?
Tommy!
Wiem, wiem, nigdy nie widziałam czegoś takiego.
- Antonio nie dodzwonił się do ciebie? - Co?
Donovan. Wzrost maleje.
Tak jakby choroba została wyleczona.
Izzi. Izzi!
Izzi.
Nie, nie, nie, nie!
Proszę pana. Jest już za późno.
Będę musiał pana stąd wyprosić.
Proszę pana, już za późno.
- Boże, to moja żona! - Odejdź!
- Weźcie go! - Zostaw go!
Nie, nie. Nie, nie, nie!
Nie odchodź! Nie umieraj!
Nie!
...walczymy całe nasz życie....
...niespełnieni, gdy umieramy.
Aby osiągnąć łaski.
Niewielu się to udaje.
Większość z nas kończy tak, jak zaczęła, kopiąc i wrzeszcząc.
Ale Izzi w jakiś sposób, będąc tak młodą, osiągnęła ten poziom łaski.
W ciągu ostatnich dni, stała się jednością, widziała ją...
Tommy.
- Tommy. - Przestań!
Śmierć to choroba.
Jak każda inna.
I jest na nią lekarstwo.
Lekarstwo.
I ja je znajdę.
Jedyne co zobaczył to śmierć.
Rozdział dwunasty.
Tyle lat.
Tyle wspomnień.
To ty...
Przeciągnęłaś mnie przez czas.
Doktorze Creo.
Doktorze Creo, słyszeliśmy, że pan wrócił.
Powiedzcie mi wszystko, co wiecie o tym drzewie. Wszystko.
Nic mi nie jest. Wszystko jest w porządku.
Przypadek Donovana to nasz punkt startu. To dopiero początek.
Dobrze? Wykorzystajmy to, dobrze?
Przestać się starzeć. Przestać umierać.
To nasz cel.
Skany, kultury, diagramy. Weźmy się do pracy.
No dalej, bierzmy się do pracy.
Xibalba.
Jesteśmy na miejscu.
Prawie się nam udało.
Przepraszam.
Dokończ to.
Przestań. Przestań!
Czego chcesz?
Zostaw mnie!
Proszę.
Boję się.
Uwolnisz Hiszpanię z niewoli?
Nie wiem. Próbuję, ale nie wiem jak.
Wiesz.
Będziesz wiedział.
Wiesz.
Będziesz wiedział.
Nie boję się już, Tommy.
Ja umrę.
Razem będziemy żyć wiecznie.
- Wiecznie. - Wiecznie.
Wiecznie.
Będziemy żyć wiecznie.
Dokończ to.
Dobrze.
- Co ty tu robisz? - Chodź ze mną na spacer.
- Mam za dużo pracy. - Spadł pierwszy śnieg, zawsze...
Czekają na mnie.
- Daj spokój, Tommy - Proszę cię, Izzi!
Przepraszam.
Naprawdę.
Zobaczymy się wieczorem, dobrze?
Izzi?
Doktorze Creo. Antonio już jedzie.
Donovan już jest otwarty. Jego stan jest stabilny.
No chodź.
Doktorze Creo, gdzie pan idzie?
Izzi!
Pierwszy Ojciec...
poświęcił się...
dla drzewa życia...
Śmierć to droga do chwały.
Nie!
Dokończ to.
Wybacz mi Pierwszy Ojcze. Nie wiedziałem, że to ty.
Będziemy nieśmiertelni. Nasza krew napoi ziemię.
Ujrzałem.
O Boże!
Moja Królowo.
Teraz i na wieki, razem żyć będziemy...
Żegnaj Izz.
- Skończyłem. - Wszystko w porządku?
Tak.
Wszystko jest w porządku.